همشهری آنلاین – حسن حسنزاده: شنوندگان گرامی، توجه فرمایید! صدایی که هماکنون میشنوید، هشدار وضعیت قرمز است و به معنی آغاز حمله هوایی است. دوران جنگ تحمیلی با رژیم بعثی، در چنین لحظاتی، از همان ثانیههای نخست بمباران، چشمان همه به آسمان دوخته میشد تا نشانهای از مسیر موشک را ببینند. دود و ردهای تاریک بر آسمان، مسیر حرکت آن را آشکار میکرد و لحظهای که موشک به زمین برخورد میکرد، اضطراب حاکم بر محله بیشتر میشد.
هیچ کس نمیدانست کدام خانه، مدرسه یا بیمارستان هدف بعدی خواهد بود و مدت زمان اندک برای رسیدن به پناهگاه، وحشت را دوچندان میکرد. عراق، از دهم اسفندماه ۱۳۶۶ تا یازدهم اردیبهشت ۱۳۶۷، تهران و دیگر شهرهای مرکزی ایران را هدف موشکهای خود قرار داد.
هدف این حملات، تحت فشار گذاشتن ایران و تحمیل شروط نامربوط و غیرمنطقی برای پایان جنگ بود. رژیم بعثی با سیاستی غیرانسانی، مناطق مسکونی را بهطور مکرر هدف قرار میداد. مدارس، دانشگاهها، بیمارستانها و حتی اماکن مذهبی هیچگاه از حملات در امان نبودند.
این دوره، یادآور حملات کور و خشونتبار علیه غیرنظامیان است؛ روزهایی که سیاهپوش شدن محلهها و تلاش برای زنده ماندن، تجربهای مشترک میان تهرانیها شد.
نظر شما